برای آمدنت بهانه ها دارم

تا شب است تک ستاره ها به رمز چشمک دلنشینی میزنند و از دور وسوسه میکنند

اما خورشید روی تو وسوسه چشمها را به وسعت خواستنها خواهد برد

کودکی را به یاد خواهد آورد با دستهایی از خواهش و چشمهایی از دانه های بلور خیس ونگران

دلتنگیهارا با شادی دیدار جابه جا خواهد کرد

حالا تا بیایی ودوباره ببینمت هیچکس باور نخواهد کرد به همه ورق پاره هاسرزده ام تا هزار باره دیدنت را مرور کنم

چقدر این آمدنت حضوری ساده دارد

وچقدر من بهانه دارم تا برای آمدنت بنویسم

کسی را که بیاید و بهانه های نبودنها را به فراموشی بسپارد باعطر یاد خواهم بوسید

به خیابان رفتم

یاد من وتو آنجا موج میزد

به خانه آمدم

یاد تو با من آمد

به خلوت نشستم

خیالت آهسته لغزید و در خاطرم نشست

سالهاست که عاشقت هستم وتو نمی بینی

وتو هنوز نمیفهمی

عشق آدمی را دیوانه میکند اما بیگانه نمی کند

بارانه

بیشتر به آسمان نگاه کن آنجا فرصت میکنی از زمین فاصله بگیری وبه سمت مشرقی ترین خیال یا مغربی ترین آرزو حرکت کنی

وقتی زمینی باشیم عادت میکنیم به همراه قطار لحظه ها به سرزمینهای آشنا برویم و سفری رفتنی وبرگشتنی را تکرار کنیم

وقتی زمینی باشیم حرفهای خوبمون را زود به خاطر آدمها از یاد میبریم

وقتی زمینی باشیم دفتر یادهامون را با حرفهایی از جنس دلتنگی خط خطی میکنیم

وفتی زمینی باشیم عادت میکنیم حرفهای دیگران را قرض کنیم یا حرفهامون را به دیگران قرض بدهیم بعد از مدتی یادمون میره چه حرفهایی که باید می گفتیم ونگفتیم

وقتی زمینی باشیم رنگهای عجیب وغریبی به دلمون می پاشیم گاهی هم به سیاهی می رسیم

وقتی زمینی باشیم یادمون میره آدمهایی به غربت لحظه ها رسیدند

وقتی زمینی باشیم از خیابانها که میگذریم به خط کشیها نگاه می کنیم و خط آدمهای گم شده را نمی بینیم

وقتی زمینی باشیم ...... هرچیز خوبی را که از یاد بردیم به یاد نمی آوریم

گاهی برای آن که یادهامون را به یاد بیاریم به آسمان نگاه کنیم

پری وارانه

پری غایب بود و اورا میخواندند: تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی

پری حاضر بود و میخواندند: ای قشنگ تر از پریا - ازخونه بیرون نریا

پری مانده بود تنها و نمی دانست کدام را باور کند آنکه اورا می جوید یا آنکه اورا نهان میسازد

قاصدکی از راه رسید و دویاره نسیم اورا با خود برد پری خندید و گفت:

امدن ورفتن حکایتی شیرین است آنکه می آید به انتظار پایان می دهد و آنکه میرود انتظار میآفریند

منو به یاد میاری

میتونی به سادگی یک فراموشی بهانه بگیری

حتی خواب مانده باشی

ویا یادت رفته باشد که امروز چه روزیه

واینقدر مشغول بودی که فراموشت شده

وکاری پیش آمده که پاک درگیر شدی

و......

خب همینجوری کم کم از دیدار لحظه هایی که بوی دیگری دارند محروم میشویم ویک روز ناگهان :

مثل همیشه دیر میشود

اتفاق می افتد

قاب عکسی در چشم ما می نشیندبا تصویری مات از کسی که فرصت نکردیم با او دیداری دوباره داشته باشیم

چشم ما گریه میکند نه برای کسی که دیگر اورا نمی بینیم بلکه برای خودمان که از دست رفته ایم

یادواره عشق

این روزها بعضی می پرسند: عشق چیست؟

پیشتر هم این سوال را پرسیده بودند

عشق پرسیدنی نیست

آن را که هنوز در سر پرسش است به کوی عشق راه نیست

وآن کس که در جستجوی رمز عاشقی است در حضور عشق قمار را باخته است

در خلوت عشق نه سر می ماند ونه دل

این قمار را هیچ عاقبتی تصور نیست

قرار

ساعت که به وقت همیشه بیاید تو کنار درخت باورها می آیی درختی که هزار تکه به اون آویزان شده است

هزار رنگ ؛ هزار نیاز و همه برای دلهای کوچک آدمهایی که میخوان دل بزرگی داشته باشند

تو ومن هم با هم به قرار همین درخت بارها آمده ایم

بار اول خودمون را دیدیم اما وقتی برمی گشتیم نگامون به مردی افتاد که چشماش به خاطر ما پر از اشک بود ومی گفت : کاش یک روز من را هم به قرار درخت میبردید

بعد با اورفتیم واو رنگ سالها غربت را به درخت پاشید و گفت : یک نفر که باید بیاد کی میاد؟غم غربت داره چشمامو بی نور میکنه وزار گریست

چقدر به یعقوب شباهت داشت و بار فراق یوسف غریب را می کشید

بعد ها هر بار با یکی رفتیم و هر بار شباهت آدمها را به حریم هجران و فراق اویی که رفته است بیشتر دیدیم و تا قیامت دل گریه ای را خواندیم

بعد دوباره به قرار درخت رسیدیم و هزار رنگ و هزار نیاز و شبهایی که شب نیازند شب آرزوها شبی که کاش به صبح آمدن او پیوند میخورد

برای کسی که دیگر نیست

خب گفته بودی که میروی ومن هم باور کرده بودم حتی به توگفته بودم : خوبه ؛ همین که با رفتن کنار اومدی خیلی خیلی خوبه اما یادت باشه یه حرفی را روزهای آخر بهت بگم

قرار بود روزهای آخر بیام و حرفی را که باید بگم می گفتم اما چی شد خبرم نکردی وبی خبر رفتی

میخواستم بهت بگم : حرف دلمو وقتی رفتی میزنم خب حتما یه چیزی میدونستی که خبرم نکردی حالا رفتی و من همه اون حرفا را بهت میگم:

بانوی بزرگ من

رفتن تقدیر همه است اما تو که مرا از رفتن باز داشتی دستهایم را در دستهایت گرفتی وگفتی: اگه جرئت داشته باشی میمونی واگه ترسو باشی خودتو میکشی ومن ترسیده بودم از ماندن وحشت داشتم

بمونم که چی ؟ هرروز شاهد آدمهایی باشم که قدشون با حرفاشون هیچ شباهتی به هم نداره حرف درست را باطل میکنند وحقیقت زیبا را به زشتی می آلایند

بمونم که چی؟ به چشمهای آدمهای فلک زده ای نگاه کنم که نمیدونند بودن یعنی به چشم اودن نه قایم شدن

بمونم که چی؟ به سایه ای شدن آدمها عادت کنم و برق هیچ خورشیدی را نبینم

خندیدی وگفتی : بمون تا خودت بشی. میخوای چی بشی یه قهرمان . خب بمون وقهرمان شو جرئتشو داری قهرمان بشی و قهرمان باقی بمونی یا وقتی قهرمان شدی تازه مزه زور را میفهمی و میری با زور دارها میشینی؟

قهرمان؟ یا هر آدم دیگه ای برای من فرقی نمیکرد اما جرئت کردم وگفتم باشه هر چی تو بخوای میشم تا آخر کار به من بگی: ارزش موندن را داشت یا نه؟

با هم موندیم گفتی وگفتی وگفتی ومن با توهمه راههای رفته را آمدم و چیزی شبیه زندگی را یافتم : عمری در آیینه

همه ما در آیینه زندگی می کنیم در آیینه کوچکی که بچگی است قد میکشیم وبه آیینه قدی تبدیل میشیم دستمون نمیرسه تا این آیینه را همیشه شفاف نگه داریم زنگاری به روی آیینه قدیمون مینشینه ودیکه تار وتار میشیم بعد

یه لحظه آشنا چشمامون را می بندیم وبه صدایی که برای شکستن آیینه آمده گوش میدیم آیینه میشکنه وهزار پاره میشه توی هر پاره یه آیینه کوچک ویک آرزو و روی زمین عمرمون هزار آیینه شکسته وآرزوی گم شده

خب آیینه را شکستی ورفتی بگو با آیینه کوچک قلبی که با تو قد کشید چه بگویم اگه دوست داری گوش کن:فقط به خاطر تو موندم تا بعد از تو آیینه های هزار پاره را جمع کنم

به پرنده بگو: پرواز

یادت نرفته است می خواستیم آب را بی فلسفه بخوریم

کوچه ها را به چراغ معرفت روشن کنیم

تا آن سوی نداشتن برویم

به سحر برسیم وشام تاریک را ستاره باران کنیم

از چشمهای هیچ کودکی که میگریدچشم برنگیریم

به خمیدگی پشت ها با مهربانی نگاه کنیم

به سپیدی موها رنگ ماندن بپاشیم

و......

یادت باشد میخواستیم بلندترین آبی آسمان را با چشمهای پریدن ببینیم

یادت باشد هنوز هم باید به پرنده بگوییم : پرواز

پرنده ای که نمیپرد دق میکند و می میرد

تا همین لحظه....

گفته بودی روزها را قاب بگیریم و من لحظه ها را قاب گرفته بودم

گفته بودی روزی به یاد هم خواهیم افتاد ومن یادها را به خاطر سپرده بودم

گفته بودی یادگاری بگیریم ومن یادگاری ها را ردیف چیده بودم

گفته بودی زیر باران راه برویم وبه خیالمان هم نگذرد که چتر وباران با هم رفیقند ومن ساعتها زیر باران نشسته بودم

گفته بودی هی دل بیقرار که بیقراریها میکنی ومن بیقرار تومانده بودم

گفته بودی زیر هیچ واژه ای خط نکشیم ومن تمام واژه ها را ردیف کرده بودم بی هیچ خط وفاصله ای.

گفته بودی به هم نگاه کنیم وهیچ حرفی نباشد ومن پلک نزده بودم

چقدر گفته بودی ومن چقدر شنیده بودم حالا نشسته ام وقاب لحظه ها را نگاه میکنم یادت باشد بیوفایی نکردم که دیر ماندم خودت گفتی یک نفر میماند ویک نفر میرود

تو رفتی و من ماندم یک روز می آیی ومن......

عاشقانه

میدانی دوستت دارم نگاهت را با من مهربانتر کن

میدانی با نگاه مهربان تو باور میکنم که هنوز با من بر سر مهری؛ مهرت را بیشتر کن

میدانی با مهربانی تو لحظه های مشتاقی را با آب و آیینه وآفتاب تقسیم میکنم مشتاق ترم کن

میدانی با اشتیاق تو به سادگیها پیوند می خورم ساده ترین مشتاقانه ها را به من ببخش

میدانی با مشتاقانه ها به زندگی لبخند می زنم شیرین ترین لبخندهایت را نشانم بده

میدانی با لبخند هایت به سمت زیباترین باورها کوچ میکنم باورم کن

میدانی با باورهای صادقانه ام تورا در جاری ترین لحظه ها خواهم دید با من باش

میدانی وقتی با تو باشم شادمانه ترین آوازهایم را خواهم خواند مرا صدابزن

میدانی با صدای تو به سلام ستاره ها بر می خیزم مرا به سرزمین ستاره هاببر

میدانی که دوستت دارم ستاره دوستی را در دورترین سمت آسمان زندگیم نورانی کن

با تو نور می شوم و با تومعنای بودن را میفهمم

خدایا این عاشقانه ها را بر زبانم جاری کن تا همیشه تورا صدا بزنم

باورانه

ساده بودیم مثل سادگی

ساده بودیم وباور می کردیم صدایی از سخن عشق خوشتر نیست

و خیلی ساده عاشق می شدیم

دلمون را می سپردیم به صفای آب و آیینه وآفتاب

زیر نور ماه کوچه های خلوت را با سوت وترانه های دل پر میکردیم

همراه با پرواز رنگارنگ یک پروانه به گلقروشی میرفتیم و یک شاخه گل رز قرمز میخریدیم و به عشق میدادیم

تن به نسیم وخنکای شبانه می دادیم و به ماه وستاره ها سلام میکردیم

به شعر عاشقانه ای گوش میسپردیم که مارا دعوت میکرد روی آب و تن برگ بنویسیم عشق عشق عشق

وما خواندیم ونوشتیم وروزها گذشت وگذشت

این روزها چقدر ساده ایم ؟ چقدر؟ اندازه دلمون که خیلی کوچک شده یا اندازه آسمونمون که از یک پنجره کوچک پیداست؟

یا اندازه نگامون که نمیدونه دور ودورتر یعنی چه؟

سادگیهامون را گم کردیم یواشکی بلند بشیم و صدا بزنیم : آهای سادگی کجایی؟ دلمون خیلی تنگ شده. خیلی . خیلی.

به صدای علی سنتوری هم گوش بدیم که صدای ماست

دلتون را گم نکنید

خب خیلی مهمه بدونی دوست داشتن هم یه نوع بازیه اما از اون بازیها که سروکارش با دل هست ودلم که میدونی چه سوداهایی داره

دل عشقو ارزون نمیفروشه

دل با نگاه اونی که دوستش داری شروع میکنه به هزار سودا و حال واحوالی که فقط عاشقا میدونن یعنی چی

دل راه خیال را باز میکنه تا همیشه خدا به کسی که عاشقشی فکر کنی و خب دیگه.... حالی داشته باشی که نگوو نپرس

دل با یادهایی پیوند خورده که هیچ بیوفایی هم نمیتونه اونا را پاک کنه

دل به اونایی که بهش میخندن کاری نداره چون میدونه نمیفهمن عشق یعنی چی

دل با حساب وکتابای دفتر ودستکی هیچ کاری نداره فقط روی اونی که دوست داره یه حساب بازمی کنه که هیچوقت بسته نشه

دل با خیال هم میلرزه با دیدار هم میلرزه با فراق هم میلرزه خب دیگه انگار کار دل لرزیدنه

دل با خدا یه جورای خاصی حرف میزنه زیر لبی ؛ درگوشی؛نگاه به نگاهی و.... خدا میدونه چه بی ریا وچه باصفا

دل هیچوقت راه امید را نمیبنده

دل تا همیشه ثانیه ها منتظر میمونه

دل فقط یه بازی بلده اونم بازی عشقه

اگه دلتون را گم کردید یادتون باشه راهی را که میرید عوضی هست

برگردید به راه عشق سلام کنید دلتون را دوباره پیدا می کنید

غریبانه

به چشمام زل زد وگفت: منو به یاد میاری

به نگاش زل زدم وگفتم: باهات زندگی کردم از کوچه پس کوچه های درد وزخم وامید وترس ووحشت وخیال وخاطره با تو عبور کردم مگه میتونم تورا به یاد نیاورم

گفت : خوبه . لا اقل هنوز یک کمی از من؛ تو وجودت حضور داره

گفتم :بعداز این همه سال برگشتی که چی؟

گفت : تو بعد از این همه سال چرا سراغمو گرفتی

حالا ساعتهاست که نشستیم وداریم با هم حرف می زنیم اون یه زخم میزنه من یه فریاد می کشم من یه تلخی می کنم اون گریه میکنه

هر دوشدیم غریبه با هم و یادمون رفته یه روزبه هم سلام کرده بودیم وقرار بود یه عمر لحظه به لحظه با هم باشیم اون با دوچشم سیاه به من زل میزنه من دیگه چشمام سویی نداره

اون قراره با همون دوچشم سیاش بعد ها وبعدها منو به یاد دیگرون بیاره .من قراره کم کم از کوچه ها عبور کنم کوچه هایی که به لحظه های نگفتنی راه دارند

روی دست برگ که نگاه کنی مشق تورا نوشته است با یک خط فاصله ناز - لی

نازش را برگ های عاشقانه می کشند

لی لی هایش را شیطنتهای کودکانه میکنند وپابه پا میشوند

حالا اگر هزار فصل نا خواسته هم بیایند وهر فصلی قصه ای از قصه های عمر را روایت کنند

من یک نازلی بیشتر نمیشناسم

او هر روز می آید کنار یادهایم مینشیند وبرایم یک ترانه میخواند

یک نفر میاد که من منتظر دیدنشم

یک نفر میاد که من تشنه بویید نشم

خالی سفره مونو پر از شقایق میکنه

واسه موجای سیاه دستشو قایق میکنه

نازلی جان من هنوز منتظر همان بعداز ظهر داغم چه کسی می آید؟